Waarom doen mensen alsof Trump verloren heeft? De hele IRGC is gedecimeerd, Mojtaba nog nooit levend gezien of gehoord, derde vliegdekschip arriveert over exact twee weken en de Iraanse bevolking is nog aan zet
In dit artikel:
De auteur hekelt wat hij ziet als wijdverbreide en jubelende reacties in West-Europa op een vermeende nederlaag voor Trump, en noemt deze houding getuigen van een voorkeur om Trump te zien falen boven het instorten van het Iraanse regime. Hij vertaalt die reactie naar een culturele diagnose: Europeanen zouden spiritueel en militair ongeschikt zijn voor hardhandig optreden.
Feitelijk — volgens de schrijver — liep Iran bij de recente confrontatie massaal averij op: hij meldt dat leiders binnen de IRGC en opvolgers zijn uitgeschakeld, dat grote delen van de Iraanse marine en luchtmacht onbruikbaar zijn, dat veel luchtverdediging is vernietigd, en dat petrochemische raffinaderijen en spoorlijnen uit Teheran zwaar beschadigd zijn. Hij noemt cijferprognoses van ongeveer 5.000 doden en 21.000 gewonden onder veiligheidstroepen. Tegelijk zouden de Amerikaanse/Israëlische verliezen vrijwel nihil zijn gebleven, afgezien van een Amerikaanse tankerbemanning die omkwam bij een luchtbotsing en enkele doden op bases in de regio.
De auteur benadrukt dat er nog geen vredesakkoord is — alleen een tweeweekse wapenstilstand waarin beide partijen akkoord lijken te gaan met onderhandelingsvoorwaarden — en dat Iran in feite „geknepen” heeft: het zou op het laatste moment toegezegd hebben aan een eerder verworpen 15-puntenplan. Daarmee, zo betoogt hij, heeft Trump tijdelijk controle gekregen over brandstofprijzen en marktpaniek en is Iran voor twee weken van verdere escalatiemogelijkheden beroofd, terwijl de Verenigde Staten hun eigen escalatiemogelijkheid behouden (hij verwijst naar Trumps verklaring dat men indien nodig snel weer tot oorlog kan overgaan).
Verder wijst de tekst op een versterking van de Amerikaanse aanwezigheid: over ongeveer twee weken arriveert volgens de auteur een derde Carrier Strike Group (de USS George H.W. Bush) in het operationele gebied, wat de vliegdek-capaciteit daar met naar schatting 50% kan verhogen. De Iraanse civil society — met name inwoners van Teheran — heeft zich volgens de schrijver nog niet gemobiliseerd; of en hoe dat plaatsvindt is onzeker, maar de druk op het regime zou groter zijn nu IRGC-structuren verzwakt zijn.
Belangrijk om te noteren: veel van de operationele claims in het stuk zijn sensationeel en komen uit partijgebonden bronnen; onafhankelijke bevestiging ontbreekt vaak. De kern van de boodschap is dat de auteur vindt dat Iran ‘‘geknepen’’ heeft en dat het Europese jubelgevoel over een vermeende Trump-nederlaag misplaatst en kortzichtig is.